Fricativa velar xorda

Da Wikipedia, a enciclopedia libre.
Ir á navegación Ir á busca
Fricativa velar xorda
Número IPA 140
IPA - texto x
IPA - imaxe
Xsampa-x.png
Unicode U + 0078
Entidade & # 120;
SAMPA x
X-SAMPA x
Kirshenbaum x
Escoito

A fricativa velar sen voz é unha consoante presente en moitas linguas, que segundo o alfabeto fonético internacional está representada polo símbolo [x] .

Na lingua italiana non está presente.

A [x] corresponde ao j español de Juan e ao ch alemán de Bach .

características

A fricativa velar sen voz ten as seguintes características:

  • o seu xeito de articulación é fricativo , porque o seu son prodúcese pola fricción provocada polo paso ininterrompido do aire a través dun estreitamento da cavidade oral;
  • o seu lugar de articulación é o veo : prodúcese achegando a parte traseira da lingua ao veo do padal (de xeito que o aire , forzado polo obstáculo, produce un ruído ao escapar).
  • é unha consoante xorda , xa que a emisión deste son prodúcese sen facer vibrar as cordas vocais .

No sur español e latinoamericano

Pronúncianse así:

  • o j ( J uan Carlos );
  • g, pero só nos grupos ge e gi (g ent, Ar entina g).

En alemán

Dase en lingua escrita co grupo ch .

Normalmente ch lese como unha fricativa velar sen voz, cando vai precedida de / a /, / o /, / u /:

  • a ch (exclamación de sorpresa ou decepción): x

Por outra banda, despois das vogais dianteiras ( i , e e Umlaute ) ch chese como unha fricativa palatal sen voz :

  • ich ("eu"): ç .

Trátase de variantes articulatorias ou rexionais, sen papel para o significado da palabra que se forma ( alófonos ).

En esperanto

Así, a letra ĥ pronúnciase (tamén se transcribe como hx ou, máis raramente, hh ) por exemplo na palabra ĥaoso ( xa'oso caos).

En árabe

En árabe o son está representado pola letra Khāʾ .

En Calabria

Nos dialectos calabres do sur corresponde ao italiano f e represéntase graficamente cun ĥ.

Bibliografía

  • L. Canepari, Introdución á fonética , Turín, Einaudi, 2006