Lugar de articulación

Da Wikipedia, a enciclopedia libre.
Ir á navegación Ir á busca
O aparello fonatorio segundo os lugares de articulación: A = glote ; B = farinxe ; C = úvula ; D = padal brando (ou veo palatino); E = padal duro ; F = alvéolos ; G = dentes ; H = beizos .

Na fonética articulatoria , o lugar da articulación é un dos parámetros que permiten clasificar os sons da linguaxe ( phoni ), e máis precisamente as consoantes . Describe que órganos do sistema fonatorio interactúan para producir un son ( fonación ) ( beizos , dentes , lingua , que apuntan no padal , na farinxe ou na glote ).

Este é un dos parámetros polos que se definen as consoantes: o outro, a forma de articulación , establece como estes órganos están dispostos na boca para a produción de son. Finalmente, un último parámetro para a clasificación de consoantes é a activación ou non das cordas vocais , en base ás cales o fono será voz ou xordo respectivamente.

Para cada lugar de articulación pode haber varias formas diferentes de articulación, é dicir, varias consoantes homorgánicas. Por exemplo, os sons [d] e [n] son ambos, desde o punto de vista do lugar da articulación, alveolar, pero no que respecta ao modo de articulación [d] é un oclusivo e [n] un nasal.

Este parámetro, como o da forma de articulación, non é válido para as vogais xa que na súa produción non hai ningún obstáculo para a fuxida do aire : só se clasifican en función da posición da lingua na boca.

No contexto das consoantes, desde o punto de vista do lugar de articulación, distínguense os seguintes:

Lingüística Portal de lingüística : accede ás entradas da Wikipedia que tratan de lingüística